De stoornis of my life!

Afgelopen zaterdag ben ik met mamma naar de stoornis of my life geweest van Alex Klaassen.

Even kort waar het over gaat.
Het gaat over een jongen die in een woongroep woont voor mensen met autisme, zijn hele leven staat in het teken van musicals.
Als zijn moeder komt te overlijden, vindt zijn broer het tijd om alles om te gooien en te veranderen, met alle gevolgen van dien. De jongen ziet zijn leven ook als een musical en deelt alles ook daarnaar in.

Inhoudelijk was het een feest van herkenning. Geen grote stereotype beelden zoals Raymann die langskwamen maar personen zoals jij en ik.
Een hulpverleenster die herkenbaar was als zovele, ouders, de buitenwereld met al hun vooroordelen, alles
De “hoog functionerende” autist, die tevens hulpverleenster was, was voor mij het meest herkenbare, met haar bruggen willen slaan tussen twee werelden.
Alle aspecten van autisme kwamen naar voren en naar mijn mening op een hele respectvolle en geloofwaardige, realistische manier.

Het mooie vond ik ook dat ze contact hadden gehad met de NVA en ervaringsdeskundige om het zo goed mogelijk neer te zetten.

In de mail stonden symbolen die aangaven dat het veel prikkels van geluid en licht kon bevatten, en men, dat was niet gelogen.
Ik gok dat ze dat bewust hadden gedaan om overprikkeling te simuleren, maar als autist was de eerste helft met enorm veel licht effecten en harde muziek/hard geluid, al te veel prikkels en ik was al behoorlijk overprikkeld daardoor.
De tweede helft was wat rustiger.

Raad ik hem aan?
Inhoudelijk zeker maar qua voorstelling op zich, ik weet het niet, je moet echt goed tegen al die prikkels kunnen of misschien oordopjes ofzo en een zonnebril op in de zaal om de prikkels te verminderen!