Mijn donderdag als de laatste dag van de Titanic

De ochtend begon als het vertrek van de Titanic: groots, hoopvol, bijna onoverwinnelijk.

De motoren draaiden soepel. De horizon lag open. Alles voelde mogelijk.

Net als de passagiers die zich veilig waanden op het grootste schip ter wereld, voelde ik me stevig. Energie stroomde. Plannen leken haalbaar. Ik had richting. Er was daadkracht. De bemanning stond klaar, mijn hoofd, mijn intenties, mijn wilskracht. “Vandaag wordt een goede dag.”

Rond het middaguur veranderde de zee.

Eerst subtiel. Een lichte verschuiving in de lucht. Een onderstroom van onrust.

Zoals de Titanic waarschuwingen kreeg over ijsbergen, voelde mijn systeem signalen. Kleine prikkels die harder binnenkwamen. Gedachten die sneller begonnen te bewegen, iets meer gejaagd. Mijn hoofd (de mannen in het kraaiennest) merkte het op , dit gaat kantelen, maar net als de kapitein die doorvoer in volle vaart, negeerde mijn lichaam het en ging ik door.

En toen kwam de botsing.

Niet één grote klap, maar een plotselinge versnelling van alles tegelijk.

Mijn energie werd een stuiterbal. ADHD-energie in zijn meest rauwe vorm. Alle kanten op, zonder richting, zonder rem. Alsof het schip water begon te maken in meerdere compartimenten tegelijk.

De Titanic was technisch gezien nog drijvend na de botsing. Aan de buitenkant leek er misschien weinig aan de hand. Maar onder het dek voltrok zich al het onvermijdelijke.

Zo was het ook in mij.

Van buiten leek ik misschien nog “oké”, hoewel degene die dichtbij genoeg stonden de scheur zag waar de botsing had plaats gevonden. Binnenin sloeg de energie tegen de wanden. Mijn hoofd zag het gebeuren, zag hoe snel het water binnenstroomde, maar kon niets doen. De snelheid was te hoog. De systemen raakten overbelast. Mijn mentale kracht konden de energie niet bijbenen. Controle was een illusie geworden.

Ik kon alleen ondergaan.

Zoals muzikanten bleven spelen terwijl het schip langzaam kantelde, probeerde mijn hoofd nog structuur te vinden. Nog hoop te houden. Nog te reguleren. Maar de controle was weg. De kracht van de botsing, de kinetische energie die het had veroorzaakt was te groot en niet meer te stoppen.

En dan, het moment waarop de Titanic brak.

Na ongeveer een uur brandde de stuiterbal op. De energie die eerst alle kanten uit spatte, was plots op. Geen geleidelijke afname, maar een instorting. Alsof het schip in tweeën brak en het achterste deel nog even recht omhoog stond, spanning, overspanning, om daarna definitief weg te zinken.

Dat was mijn crash.

De hyperenergie sloeg om in leegte. Uitputting. Inzakken. De zee werd stil, maar koud. Niet chaotisch meer, maar zwaar. Waar de ochtend nog voelde als “onmogelijk te stoppen”, voelde de avond als “niets meer over”.